لنډې کیسې

کابل په هغه ژمي کې ډېر سړېده. د ښار پر لوړو غرونو واوره پرته وه او د کوڅو په منځ کې به یخ باد داسې چلېده، لکه د خلکو د زړو دردونو پوښتنه چې کوي. د کابل په یوه پخوانۍ کوڅه کې درې…

معلم غفار چې د یکشنبې په ورځ راویښ شو، خولې یې کړې وې. ساه یې ډوبېده. مېرمن یې لا غځېدلې وه، ده په رېږدېدلي غږ ورته وویل: - بد خوب مې لید. مېرمن یې لکه د ده خبرې چې نه وي…

ليکوال: سيد صداقت حسين کراچۍ ژباړه عابد لويال دوتاڼی باران دی چې د درېدلو نوم نه اخلي، د هوا څپو د ورسۍ«کړکۍ» شيشې دا رنګه وهلې لکه بې ګناه بندي چې  ازادي غواړي. د کوڅې…

سپينه چپنه مې واغوسته، له زینو راښکته شوم، د لومړي پوړ پر زینو مې ولید؛ د کوم ناروغ ملګری يا خپلوان‌ و. یوه پياله قهوه مې واخیسته او بېرته خپلې خونې ته راغلمه. څو شېبې مې کار کې…

«د مور ناپایه مینه» له ټولګې نه بختـوره بختوره همدا شېبه له هديرې کور ته رارسېدلې وه. ښکلې شهلا سترګې یې چې لا له ډېرې ژړا نمجنې وې، داسې ښکارېدې لکه د رڼو اوبو په چينه کې…

د سهار لمر لا په بشپړه توګه نه و راختلی. د کلي پر خټو جوړو کورونو د شپې شبنم ناست و او د جومات له منارې څخه د سهار اذان غږېده. د کلي په یوه کوچني کور کې فرید له خوبه راپاڅېد.…

ټکنده غرمه ده. په ټول کور کې زه او ناديه ويښې يو. په دې خدايي د غرمې خوب دريدلی وي، ګرده ګرځي. زه چې د ورځې ويده کيږم داسې راته ايسي لکه له ځان سره چې ظلم کوم. دوی مې بیا همدا نه…

لنډه کیسه        ته چیرته یې؟! نن پوره څلور کاله وشول، چې ته لما جدا یې، د څراغونو په دې ښار کې مې شپه توره تیاره ده، ته چیرته یې؟ ولې دومره لما لیرې یې؟ اخر ته د کومې ګناه سزا…

دا د هغه وخت خبره ده، کله چې زه تاند او ښايسته ځوان وم. نور نو له پوهنتون څخه زياتې د فارغېدو وخت وو. هسې خو، په دې ورځو کې، موږ نه لکچر درلود، او نه نور څه مصروفیات. خو بيا…

د کلي په کور کې زما خونه دوه وړې کړکۍ لري، چې هغه هم بيخي لوړې دي، څه نه ترې ښکاري. ما هم نه دې ورکتلي. هلته هر څه غلي دي. يوازې يوه خړه المارۍ ده چې سپين لوښي پکې ايښي. يو د ابا…