د ونې د سر پاڼه

د يوې ګورې ونې د لوړې څانګې په سرکې يوه پاڼه راټوکيدلې وه، لومړی شمال، لومړی باران او لومړۍ ږلۍ همدې خوړلې وه، خو دا چې غاړه يې نرمه وه هیچا هم ماته نه کړای شوه، بلکې لا به يې تازه کړه. دا لوړه پاڼه د وخت له هر ګوزار سره نڅیدلې وه. کله کله به يې تن يو څه سوری شو، خو دا چې تر نورو لوړه وه، نو د لمر په زرينو وړانګو به يې خپل زخمونه ژر ټکور او بېرته به تر و تازه او شمال ته په نڅا شوه.
له دې ټولو پېښو دا پاڼه رکه روغه ووته، خو اخر هغه غم راغی، چې په ټول عالم و، يو لوی قيامت، چې د دې پاڼې بڼه يې بدله کړه او رنګ يې ژېړ واوښت.
دې لیدل چې له ونې څخه پاڼې تويېږي او باد يې لرې لرې ځایونو ته ورسره وړي، ځينې د حيواناتو خوراک شي او ځينې په لار او کوڅو کې تر پښو لاندې خاورې او په تېزو بادونو کې پسې ورکې شي.
خو دې پاڼې خپله څانګه داسې کلکه نيولې وه، چې له دې لوی مصبت سره هم له خپله ځایه و نه غورځېده.
د ونې پاڼې ټولې توی شوې او لپه لغړه ودريده، یوازې همدا يوه زيړوکي پاڼه يې په سر کې نښتې وه، پسې کلکه شوې وه او خپله څانګه يې نه پرېښوده، نه یې غوښتل چې له دې ځایه وغورځېږي او له خپلې ونې د تل لپاره وشلېږي. په دې دا ونه ګرانه وه، ځکه له همدې يې اوبه څښلې وې، خواړه یې ورکړي وو، د همدې پر سر ژوندۍ او لمر ته شنه سره نڅیدلې وه، دې هم بايد د دې ونې لپاره يو څه کړي وای او د وخت په توپانونو کې نه وای ورکه شوې. د پاڼې رګونه راوتلي وو، په رګونو کې يې څه نه وو پاتې، وجود يې خرسن شوی و. لکه نور چېطبيعت هم نه غواړي دا وچه پاڼه پر ونه پرېږدي.
دا ځل اسمان سړه واوره راووروله، د واورې په وریدو پاڼه درنه شوه، بېخ يې يخ وواهه او همداسې درنه د ونې په پښو کې تر دلیو واورو لاندې شوه.
پسرلی شو، هر څه بېرته راژوندي شول، دا ونه هم بېرته راشنه شوه، له پاڼو، ګلانو او میوو ډکه شوه، هغه پاڼه چې د ونې په بېخ کې ورسته شوې او ویلې شوې وه، دا ځل‌ د ونې په هره پاڼه، هر ګل او میوه کې غځیدلې وه او ټوله ونه يې په غېږ کې نیولې وه.
پای